...

"Senin yanında olmanın farklı, bambaşka, kendine has bir ruh hali vardı. Herşeyden biraz...Öfori mesela...Herşeye, herkese gülmek, normalde sinirleneceğim olaylara gülümseyip geçmek, mutluluk dolu şen şakrak kahkahalar atmak. Huzur... Dünün ve yarının olmadığı noktada olmak, tüm hayatının eksik kalmış yarısını bulma hissi... Amnezi... Seninle yaptıklarımızı ve senin söylediklerini hatırlayamamak, alkol almadan beni sarhoş etmen...Çaresizlik...Yaşadığımız hiç bir an tekrarlanmayacak, hepsi bulundukları ana özel olarak sadece ikimizin zihninde ikimize ait olarak kalacak. 
Ne hissettiklerimizin büyüklüğüne, ne de kaderlerimizin acımasızlığına şahitlerimiz var. Dünyanın iki farklı ucunda doğmuş, güzel hayatlar yaşamış ve tesadüfen karşılaşmış iki kişiyiz. Birbirimizi ne zaman tekrar göreceğimizi bilmiyoruz. Daha da acısı, birbirimizi tekrar görebilecek miyiz bilmiyoruz.
Nice mutlu yıllara."

bu da böyle birşey...

...


"Being with you, had it own, unique mood that includes a little bit of everything. Like euphoria... Laughing at everything, everybody, the things that normally make me angry. Peace... Being at the spot where there's no yesterday or tomorrow, the feeling of finding the lost half of my life. Amnesia... Not being able to remember what we did and what you said, getting drunk without alcohol. Desperation... None of the moments we shared are going to be repeated, the memories will always stay special to us just in our minds.
We don't have any witnesses to what we felt or to the cruelty of our destinies. We're two different people who were born in two different points of the world, had beautiful lives and met. We don't know when we are going to see each other again. Moreover, we don't know if we will see each other again.
Happy birthday." 

18 Eylül/18 September

"18 eylül gittikçe yaklaşıyor." demiştin bir zamanlar. Oysa şimdi 18 eylül gittikçe uzaklaşıyor.
Ne garip, zamanın doğrusallığını anılarıma da uyguluyorum. Sanki bir tarih ne kadar yakınsa, o güne ait anılar da o kadar canlı. Biten şeylerin ardından anıların sadece zihnimde kalan görüntüler olduğunu unutuyorum. Yoksa düşününce 19 Eylül ve 15 Aralık arasında bir fark yok. 18 Eylül bitti.

Beraber yaşadığımız anlarda o andan başka hiçbir şey yoktu. Ne dün ne de yarın. Sadece sen, ben ve o an... O anda olmak bana ölümsüzlük hissi verirdi, sanki o an hiç bitmeyecekmiş gibi. O anların üstünden bir ömür geçeceğine inanmazdım.

"18 September is getting closer." you said once upon a time. Now 18 September is getting further and further away.  How wierd, I apply the linearity of time to the memories. It's like if a date is close, the memories belong to this day is more alive. I usually forget that after good times, the memories are the photos just in my mind. Otherwise, there's no difference between 19 September and 15 December. 18 September is over.

There was nothing else in the moments we shared. Neither yesterday nor tomorrow... Just you, me and that moment... Being in that moment made me feel immortal, as if it would never end. I couldn't believe that a lifetime is going to pass over those memories.

Dokunmak/ To touch

     Sadece fiziksel değildir dokunma eylemi, insan insanın ruhuna da dokunabilir. Hatta sadece insan değil, şehirler, eşyalar, sözler ve daha niceleri dokunabilir insana. Dokunulmak etkiler insanı, değiştirir. Kimileri dokunmanın ötesine geçer, hayatını değiştirir. 

     Touching is not something just physical, a person can touch to another's soul also. Moreover, it is not just humans, cities, things, sentences and a lot of other things can touch to a person. Being touched effects a person, changes. And somes go beyond touching, and change your life.

Hayatıma dokunanlardan bir kesit
A piece of the things have touched to my life.

Bir günümden/From one of my days

"Bir soru sor, sana cevabını vereyim." dedi
Bir şey diyemedim.
"Hayatına dair merak etmediğin bir şey olmadığını söyleyemezsin bana." dedi.
"Haklısın, sorularım var ama cevaplarını öğrenmek istediğimden emin değilim." dedim. "Hayal kurmak lüksümdür, bunu kaybetmek istemem."
Gülümsedi. Gözlerimin içine baktı. "Nedir bu adamın sınırı?" dedim ve cevabını deneyimlemediğim ama bir şekilde hissettiğim bir soru sordum, hissettiğim cevabı aldım.
"Seni yine görmek istiyorum." dedi.
Gülümsedim. Cevabını zaten bilmeliydi.
Sonra vedalaştık.


"Ask me a question, and I'll give you the answer." he said.
I couldn't say anything 
"You can't say you are not curious about anything in all your life." he said.
"You're right, I have questions but I'm not sure if I want to know the answers." I said. "Dreaming is my luxury and I don't want to lose it."
He smiled. He looked into my eyes. "What is the limit of this man?" I said and I asked a question that I haven't experinced the answer but feel it somehow and I got the answer that I feel.
"I want to see you again." he said. 
I smiled. He should know the answer. 
Then we said goodbye.

Duygular/Emotions

     "Kimim ben?"
Sofie'nin Dünyası'ndaki gibi posta kutumda bulmadım bu soruyu, ruhumun kimseye göstermediğim gizli sokaklarında yürürken sordum, kendi kendime. "Bu sokaklarda" dedim, "kimsenin yürümesini istemedim, ama neden?"

     "Who am I?"
I didn't find this question in my mailbox like Sofie, i asked to myself while i was walking in the secret streets of my soul. "In those streets" I said "I've never wanted anyone else to walk but why?"

     Çok garip, yalnızlığı çok seviyorum. Arkadaşlarımla geçirdiğim vaktin aynısını kendimle baş başa geçirmeliyim. Kendime ait bir alanım olmalı, kimsenin girmediği bir alan. Bu alanın asla bana ait kalamayacağını, sürekli bir eş ya da bir aile tarafından istila edileceğini düşündüğüm için evlilik fikri bana çok uzak gözüküyor.

     It is wierd, i like loneliness a lot. I should spend time with myself, as I spent with my friends.I should have my own space, that noone enters. Just because I think this space is not going to be mine, it is going to be invaded by a husband or a family, the idea of marriage seems so far to me.

     Bir kadınla konuşmuştum, yaklaşık bir ay önce. Bana öyle bir şey dedi ki hayatım değişti. Öyle çok ilginç, çok felsefi bir şey değil, benimle ilgili basit bir çıkarım. En gurur duyduğum özelliğimle, duygularımı kontrol altına alıp mantığımla hareket etmemle ilgili "Sen kadınsın, duygular senin doğalın. Sen bir kadın gibi davranmadıkça, bedeninin nasıl bir kadın gibi davranmasını beklersin?" dedi. Bu cümle üzerine günlerce düşündüm, yazı yazdım. Sonra duygularımı kabul ettim, zayıflık olarak gördüğüm şeyleri kabul ettim, hatta onlarla barışmayı denedim, onlarla beraber yaşamaya başladım. Duygularımı hayatımın orta yerine koydum, mantığımın sesini bastırdım, duygularımı dinledim. Ağladım. Ağlamak istedim ve ağladım. İşe de yaradı, vücudum bir kadın gibi davranmaya başladı gerçekten. Ama ben, ben çok yoruldum.Duygusal olmaktan vazgeçtiğim günleri hatırladım. O zaman da yorulmuştum. Hissedilen duygu güzel olunca çok keyifli de, canın yanınca olmuyor.

     I talked to a lady, aproximately a month ago. She said something that changed my life. Nothing so interesting, so philosophical, a simple observation about me... About one of my characteristics that i was most proud of; having the control over my emotions and moving with my logic, she said "You are a woman, emotions are your nature. As long as you don't behave like a woman, how do you expect your body to behave like a woman?" I thought for days about this sentence, I wrote. Then I accepted my feelings, I accepted the things that I had seen as weakness, I even tried to make peace with them, I started living with them. I put my feelings in the middle of my world, I crushed down the voice of my logic and I listened my emotions. I cried. I wanted to cry and I cried. It worked, my bodt started to behave like a woman. But I, I got tired. I remembered the days that I stopped being emotional. I got tired in those days, too. When you feel something nice, it is beautiful but suffering sucks.

     Ben ilk defa özledim mesela. Hayatımda ilk defa bir insanı özlüyorum. Oysa ki çabuk alışırdım eskilerin yokluğuna, yenilerin varlığına. "Bu yüzden" derdim "yaşayamayacağım yer yok." Oysa ki şimdi yaşayabilecek bir aralık arıyorum kendime. Bu duyguyu sevmedim. Ben özlemeyeyim kimseyi, vedalardan sonra bitenlere değil, yeni başlayacak olanlara odaklanayım.Benim tek bir hayatım değil, hikayelerim olsun. Gülümseyerek anlatayım, ağlamayayım hayatıma giren, bir süre benimle olan sonra veda edenlerin ardından.

     For example, I've missed for the first time in my life. I am missing someone for the first time. Whereas I usually got used to absence of people easily, presence of new people. "That's why" I used to say, "there's no place that I can't live." But now I am searching for a piece to live. I didn't like this feeling. I shouldn't miss anyone, I shouldn't concentrate on goodbyes, I shoud concentrate on the newcomings. I shouldn't have just one life, I should have stories that i tell with smiles on my face, I shouldn't cry after people said goodbye to me. 

     Odamın duvarına bakıyorum, sonra kütüphanemin üstüne... Tüm hikayelerimden topladığım anılarım buralarda. Sonra ruhumun sokaklarına dönüyorum. Farklı şehirlerin en sevdiğim sokaklarını birleştirip inşa ettiğim bir şehir adeta. Hikayelerimin kahramanlarına rastlıyorum zaman zaman bu sokaklarda, selam verip devam ediyorum. Sonra yatağıma dönüyorum. Ruhumun parçalarını dağıtmışım sağa sola...
Ben duygusal olmamalıyım. Altından kalkamıyorum. Sahip olduğum en romantik düşünce ruh inanışım olsun.

     I am looking at the walls of my room, then to the top shelve of my library where I collect all of my memories from my stories. Then I am going back to the streets of my soul, like a city built with my favorite streets of different cities. Sometimes I see the characters of my stories there, I say "Hi" and go on my way. Then I go back to my bed, with a shattered soul. 
I shouldn't be emotional. I can't handle it. The most romantic thought I've ever had should be that we have souls. 

soundtrack

     Ayın 22'sinde 22. yaşımı doldurdum. Son saniyeye kadar soranlara 21 dedim. 21 çok güzeldi, masal gibi, film gibi... Bugüne kadar yaşadığım en güzel yaş, bitmesin istedim. Oysa ki o kadar sıradan başlamıştı ki, sıradan bir gündü benim için 22.09.2011. Ama 22.09.2012 öyle değildi, ilk saniyesinden son saniyesine kadar çok özel insanlarla birlikte, çok özeldi. Haliyle 22. yaşımdan beklentim çok yüksek :)

     I've completed my age 22 on 22 september. Till the last second, i kept saying my age as 21. 21 was really beautiful, like a tale, like a movie. The best age I'he had so far, I didn't want it to be over. Whereas i started ordinarily, 22.09.2011 was an ordinary day for me, but 22.09.2012 wasn't, from the first second to the last it was a special day full of special people. So my expectations from age 22 is really high.

     Dedim ya, film gibiydi 21, 21 yaşımın arka fonunda çalan bir şarkı her zaman vardı. Zaman zaman kendi hayatıma dışarıdan bakıp çalan şarkıya eşlik ettim. Şarkılar daha da önem kazandı benim için... Severek dinlediğim şarkıların anlamını hissedemediğim sözleri benim için anlam kazandı. Dün kendi kendime sordum, 21 yaşımı bir filme çeksem ve bu filme bir soundtrack albümü hazırlasam hangi şarkıları koyardım?

     As I said, age 21 was like a movie, there was always a song playing at the background. Sometimes i went out of my life and sang the songs. Songs have become more important for me. Lyrics of my favourite songs that i couldn't understand before has got meanings for me. Yesterday, i asked myself, if I shot a movie for my age 21 and prepared a soundtrack album, which songs would i put in it?

....

"Kimse daha iyi yazamazdı, bunu biliyordum. Bizim hikayemiz başladı çünkü sen yazıyordun."

     Birgün, bir kitapçıda üstünde benim adımın yazdığı bir kitap görürseniz, açın okuyun, o kitap muhtemelen böyle başlayacaktır.

      Neden hayatımda olduğunu, bana ne için gönderildiğini anlayamadığım bir arkadaşım söylemişti bunu, bir yazımı okuduktan sonra. Önce hayatıma beni cesaretlendirmek için gönderildiğini sanmıştım, işe de yaradı, onunla tanıştıktan sonra daha çok yazmaya, yazdıklarımı başkalarıyla paylaşmaya başladım. Ama içten içe hayatıma geliş amacının bu olmadığını farkettim. Bana bir şeyi öğretmek için gönderildiğini düşünüyordum, çünkü sanki ilahi bir güç tarafından hayatıma sağdan soldan dahil ediliyordu, ben ne kadar çekinsem de... Çünkü bazıları vardır, gelirler, öğretirler sonra da sessiz sedasız giderler, sen hatırladıkça yüreğin ısınır, mutlu olursun. O da öyleydi, ama gitme zamanı bir türlü gelmiyordu, aksi gibi onun gidişine ben de hazır değildim, değilim.
     Bana öğretmek istediğin şey ne? Duygularımı satırlarımın arasından çıkartıp kalbimin içine yerleştirmek istediğini biliyorum, ama buna hazır mıyım, işte bunu bilmiyorum. Duyguları yazmak, fırtınalar yaşamaktan daha kolay, yazdıkça hafiflersin, yazdıkça güçlenirsin. Zaten sen de yazmıyor musun?
     Bak işte, daha önce sana yazdığım diğer tüm yazılar gibi, yine bitiremedim yazımı. Bitmemiş bir şeyler var, sen de görüyor musun? Sana yazdığım diğer tüm yazılar gibi, bir başlık da bulamadım, tıpkı senin için hissettiklerime bir isim koyamadığım gibi.

"Noone could write better, i knew it. Our story started because you were writing."

     If one day, in a bookshop, you see my name written on a book, open and read it, probably it will start like this. 
      A friend of mine, i don't know why he was sent to me, said this after reading something that i wrote earlier. At first i thought he was sent to me to encourage me, and it worked. After i met him, i started writing more, sharing what i wrote. But then i realized it wasn't the reason of his existence in my life. I was thinking he was sent to me to teach me something because he was being included in my life from different aspects, even if i was not sure about it. There are some people, they come, teach and then leave silently, you feel warmth and happiness when you remember them. He was someone like this, but his time of departure couldn't arrive yet, and i was not ready for his departure, actually i am not...
     What do you want to teach me? I know you want my emotions to come out of my lines and seat in my heart but i don't know if i am ready for this. Writing the emotions is easier than having the storms inside, when you write you get lighter, you get stronger. Don't you write too?
     Look here, as the other papers i wrote for you, i couldn't complete this one too. There are somethings incomplete, can you see it too? As the other papers i wrote for you, i couldn't find a title, like i couldn't name my feelings about you.